NESNEL İLETİ

Kırlangıçları çok severim. Gündüz uçan yarasa gibiler, hızlı uçup ani manevra yaptıklarından izlemesi çok zevkli oluyor. Yüksek uçtuklarından kimi insanlar fark etmez bile varlıklarını. Geçen gün yağmur başladı, biter bitmez birden ortaya çıktılar, normalde o saatte uçmazlar halbuki. Doya doya izledim tenis maçı izler gibi. Keşke alçaktan uçsalar da sürekli izleyebilsem be…

Dün, Ankara’da hava öyle bir kapandı ki şehir bile değiştirmeden, hatta evde otururken jetlag oldum.

Bu Trabzon insanı uçağa bağımlı hale gelmiş ya lan! Adamlar bundan 1 hafta sonrasına kadar tüm seferleri dolduruyorlar. İstanbul’a baktım yarına bile 29 liralık uçuşlar duruyor be.

Burası Çankaya, ayda 2-3 kez elektrikler kesiliyor.

Ankara’dan çok pis kaçasım var. Arkadaşlarla buluşayım desem her birinin ayrı mazereti var, tek başıma çıkayım fotoğraf falan çekeyim desem neredeyse gezmedik yer kalmadı, arabayı alayım komşu ilçelere falan gideyim öyle gezeyim desem hem bizim arabadan haz etmiyorum hem de öyle yolculuk tek başıma hiç eğlenceli olmaz ki lan. Ama motorum olsa tek başıma çok pis gezerdim ha.

Kontes 3 gündür buradaydı. Sürekli yaptığımız “gelsene” muhabbetinde ilk davranan o oldu. Ayrıca, fırsatım vardı da gitmedim mi? İyi ki gelmiş ama be. Neredeyse 1.5 aydır doğru düzgün çıkamamışken tam boş olduğum zamana denk getirdi. Zaten bundan sonra da zor çıkacağımdan güzel oldu.
Bir de bu güya sürpriz yapacaktı bana. Bu hazırlık yaparken ben biliyordum tabi böyle bir şeylere hazırlandığını. Yazılarında da çok açık verdi zaten. En sonunda “Ankara’ya geliyosun dimi?” diye “yok be nerde” diye cevap verip tüm her şeyi yanlış yorumladığımı düşünmeme neden oldu. 15dk sonra da tutup “evet Ankara’ya geliyorum” dedi. Lan yemiştim ne güzel niye bozuyorsun sürprizi, adama bah.
Ama gayet güzel vakit geçirdik be.
Di mi gı?

Ankara’nın dolmuşlarının hemen hepsinde şoförün önündeki tutacakta tornavida bulunuyor. Hepsinin yıldız tornavida olduğunu var sayarsak orda olma nedenleri koltuğun altından çıkan levyeyle aynı olmalı bence.

Metro çarşısında çatal bıçak satan bir dükkan var. İşte onun önünden her geçişimde şöyle güçlüsünden elektromanyetik mıknatıs olsa da şurada çalışıp eğlensek diyorum. Ne süper olurdu lan, her yerde dansöz var…

Ankara soğuğundan eve gelip saç kurutma makinesiyle süpersonik şekilde ısınmak kadar süpersonik bir şey yok lan!

Küçükken süper sportif bir insandım. Ancak süper hiperaktif olduğumdan ailem gönderiyor da olabilir.

3. sınıftayken başladım spora.
Taekvando’yla başladım, kırmızı üzeri siyah kuşağa kadar geldim ama sihay kuşak için Ankara’ya müsabakaya gelmek gerekiyordu, korktum, “yemişim siyahı” diyip bıraktım. Zaten en çok vaktimi alan spor buydu.

Sonra nasıl oldu hatırlamıyorum, bir şekilde jimnastiğe yazıldım. Onda da hoca değişti bir kaç ay sonra, bıraktım.
Bu ikisini uçtu spor kulübünde yaptım, Tokat’a son gittiğimde baktım hala açıktı kulüp ama gidip hal hatır falan sormam, yapamam öyle ben eheh..

Bunları yaparken aynı zamanda da izciliğe devam ediyordum tabi.

Efendime söylüyüm jimnastiği de harcadıktan sonra güreşe ve yüzmeye de yazıldım ancak onları Ankara’ya taşınmamız dolayısıyla bıraktım.

Ankara’ya geldikten bir süre sonra okçuluğa yazıldım, eve de yakındı hem çoh sevdiydim ha. Bu sefer de Dikmen’e taşınmamızdan dolayı git gel zor olur diye bırakmak zorunda kaldım. Zaten en sevdiğim okçuluk olmuştu, bırakınca içimde ukte kaldı be…

Daha sonra da sporla falan hiç alakam kalmadı. Kilo alan biri olsaydım şimdiye göt göbek olup çıkmıştım. Mesela bir yıl falan olmuştur bizim buradaki spor salonu açılalı, o zamandan beri kaydoluyum diyorum ama olamadım hala.

Bıraksalar okçulukta ilerlerdim lan ben!

Bazen havada beyaz güvercin görünce martı sanıyorum.