NESNEL İLETİ

Otobüste birinin elinde lisedeyken özetini çıkardığım Ölü Canları gördüm. Konusunu hatırlamaya çalıştım, hatırlayamadım. Yalnız Taras Bulba’nın konusunu hatırlıyorum bak…

Otobüste dolmuşta alo demeden telefonla konuşmaya başlayanlar birden geriyor ortamı. Hele ki eğer bağırarak konuşuyorsa insanlar o sessizlikte “noluyor lan” diye geriliyor, dolmuşçu inecek var zannediyor bir an. Ben aslında sevmiyorum öyle alo demeyi falan, direk konuşmaya başlamak istiyorum hep ama otobüste de yapılmaz ki lan.

Otobüsle her gün bir elçiliğin önünden geçerken “nerenin elçiliğiydi lan bu” diye düşünüyorum. Öğreniyorum, sonra tekrar unutup aynı şeyi düşünüyorum. Biri beni dövmeden aklımda kalmayacak.

Güvercinler otobüs, serçeler dolmuş.

Otobüste yer verdiğim yaşlı insan, neden bir teşekkürü çok görüyorsun? Sanki ben yer vermesem sana yer veren çok da otobüslerde hiç ayakta kalmıyormuşsun gibi havalar falan? Yorgun, dalgın ve cam kenarında değilsem ya da otobüsün diğer ucunda değilseniz hepinize yer veriyorum ben, siz niye teşekkür etmiyorsunuz? Tipimi mi beğenmiyorsunuz ki? Öyleyse anlarım çünkü otobüste yanına en son oturulan insanım ben. Madem bir teşekkür bile etmeyeceksin oturma o zaman! Benim görevim mi sanki sana yer vermek? Değil ama size yer verince mutlu oluyorum, otobüsün kahramanı oluyorum, türümün tek örneği gibi hissediyorum. Sonra sen böyle sanki ben oradan kalkmamışım, sana yer vermemişim gibi pat diye oturunca da pişman oluyorum. Keşke sana yer vermeseydim de başka bir yaşlının binmesini bekleseydim boşa harcadım yerimi diye kendimi yiyorum. Görüyor musun bana neler yaptığını ha?!

Ancak bir de “aman evladım zahmet etme sen otur” diye itiraz edenler var. Onlar canım benim. Gülümserim, olsun siz oturun derim, hatta ben de ısrar ederim. Böyle olsanız ya siz de? Tek kelime istiyorum arkadaş, çoksa söyleyin daha da istemem, zaten yer de vermem.

Yalnız var ya, ben yaşlanınca hala uçan arabalarımız olmayacak ve hala otobüse binicez. Ha belki otobüsler şoförsüz olur ama uçmayacağından eminim. İşte o otobüste bana yer veren çıkmazsa çok koyar be. Dağıtırım o otobüsü lan!..

Otobüslerin içine motor sesi girmesin!

Hani otobüs duraktan hareket ederken arkadan koşarak birisi gelir otobüsün yarısına kadar gelir ama şoför görmez, koşan adam çaresizce bize bakar ya. İşte o anda birinin şoföre dur demesi gerekir ama o ben olmuyorum. Çok da üzülüyorum ama azımdan çıkmıyor o sözcükler. Hadi beni geçtim başkası niye demiyor lan?

Otobüse bindim, bilet koçanındaki son bilete denk geldiğim için sırıtarak yerime oturdum.

Hani otobüs beklerken öyle etrafa bakarsın ya, işte öyle etrafa bakmadan direk arkana dönüp tek bir noktaya bakacaksın, orada da sana bakan biri olacak. O da “oha nasıl da direk gördü lan?” diye düşünürken sen yavaş yavaş önüne döneceksin…
Evet, otobüs beklerken çok sıkılıyorum yapıyorum bunu, hiç denk gelmedi.

Otobüs durağa yaklaşırken inmek için yağa kalkanlar arasından düğmeye ilk basan kişi olmanın verdiği dayanılmaz zevki seviyorum! Bağımlısıyım hatta!!!11!

Hatta yanında otobüsten inen ilk kişi olma şerefine de erişirsem komaya girdiğim dahi oluyor eheheh…

Otobüs fren yaparken arkaya doğru yürümek…
İş bu insanın kendini en çaresiz hissettiği ancak savaşmaktan vazgeçmediği andır.

Vazgeçmek yemez zaten o kadar insan sana “başarabilecek mi” edasında bakarken.