NESNEL İLETİ

Yalnızım. Çocukluğumdan beri gerek kendi tercihlerim gerek hayatın ilerleyişiyle genelde yalnızdım. 2. sınıftayken kendi gölgemle konuştuğumu hatırlıyorum. Halbuki lojmanda bir sürü arkadaşım vardı. Oynayacak kimse olmadığında tırmanıp meyvelerini yiyebildiğim küçük bir ormanım vardı. Diğer çocuklarla takılmaktansa ağaçların üstünde olmayı daha çok seviyordum belki de.

Ancak dışarıdayken yalnız başıma bir şeyler yapmayı hiç sevmiyorum. Mesela yarın atlayıp arabaya tuz gölüne gitmek istiyorum. Bir keresinde yapmıştım bunu, çok sıkılmıştım. Gel gidelim dediğimde benimle gelecek arkadaşım yok ve bu çok yalnız hissettiriyor. Çok arkadaşlı, en azından yakın bir arkadaş grubu olan biri değilim. Bir zamanlar öyleydim ancak hayat ilerledikçe böyle şeyler değişiyor. Yakın arkadaşım diyebileceğim bir veya iki kişi vardır hatta. İnsanlarla zor anlaşan biri değilim ama çevremdeki her insanı da birlikte takılacak kadar sevemiyorum. Hatta takılmayı bırak sosyal medyada bile insanların saçma sapan davranışlarını görüp sinirlenmemek için çevremi dar tutuyorum.

Sanırım hayatım boyunca böyle yalnız olduğum için sevdiğim kızı gerçekten seviyorsam ciddi bağlanıyorum, özlediğimde gerçekten özlüyorum, ayrıldığımızda gerçekten yalnız hissediyorum. Ancak ayrılıkların üstesinden gelme hızımla da hep kendimi şaşırtıyorum. Eminim bilseler onlar da şaşırırlardı zira hep "çok kötü olacağından korkuyorum" muhabbeti çevirdiler. Bunun üstüne düşünmüştüm önceden, sanırım yalnızlığa cidden alışık olduğum için, beni bırakanlar hep onlar olduğu için kısa sürede "diğer insanlar"a dönüşüyorlar ya da bana kısa geliyor bilmiyorum.

Yarın gerçekten bir yerlere gitmek istiyorum. İçinde film olan makinemi ofiste bıraktım, bu birinci mazeretim. Birlikte gidip gördüklerimi gösterecek, aklıma gelenleri paylaşacağım bir arkadaşım yok, bu da ikinci mazeretim.

Son sevgilimden ayrılalı ne kadar olduğunu hatırlayamıyorum, bir veya iki yıl sanırım. Ondan sonra biri daha vardı ama ondan yazılarımda hiç bahsetmedim, ciddi bir ilişki değildi, zaten çok da sürmedi. Ofistekiler soruyor "kız arkadaşın yok mu, gel sana bi kız bulalım" diye. Gel sana kız bulalım nedir yahu, direk karşı cinsi aşağılayıcı bir ifade gibi geliyor bana hep. Sevgilim olmaması değil, sevebileceğim birini bulamadığım için yalnız hissettiğim zamanlar çok oldu ama artık yalnız hissettirmiyor pek. Belki öncekilerin açtığı yaralar yüzünden belki de cidden önemli yönlerimin uyuşacağı birini bulmamın zor olduğu gerçeğine alıştığım içindir. "I'm just fine" demek istiyorum bu konuda.

Yani hayatımın geneline bakacak olursak yalnız olduğum zamanlar olmadıklarımdan çok daha fazladır ve bu yüzden yalnızlığa alışığım. Çok şükür aile tarafında böyle bir yalnızlığım olmadığı için mutluyum.

O değil de yarın yine evde oturcam, resmen forever alone'um ya.

Bizimkiler yine torun sevmeye gittiler, bir hafta boyunca evde yalnız kalıcam, tekrar. Giderken de sanki kış uykusuna yatacakmışım gibi dolabı ağzına kadar yemekle doldurup gittiler. Böyle ev boş olduğunda küçüklükten kalma yaramazlık yapma dürtülerim harekete geçiyor. Ben daha 10 yaşındayken annem de babam da emekli olduğundan evi boş bulmak benim için büyük olaydı. Tabi şimdi büyüdük öyle yapacak özel bir şey de kalmadı ki ağız tadıyla keyfini çıkarayım. Yine de işten gelir gelmez bodrumdan bisikleti çıkardım tamir etmek için eve attım, 3-5 gün onunla uğraşırım artık.

Bu sefer işim var o kafamı dağıtır yalnızlık hissetmem diyordum ama daha eve gelir gelmez elektrikler kesildi. Oturdum yatağa bekledim öyle. Eğer tek başıma eve çıkacak olursam eşyaların yanında kedi de alıcam hemen. Gerçi tek başıma çıkmasam da alırım ki. Yalnızlık çok kötü mü desem korkunç mu desem rerö mü desem bilemedim.

Ne zaman olursa olsun hastalanınca kendimi çok yalnız korkunç şekilde yalnız hissediyorum.

Artık film izlerken yalnız hissetmiyorum, çünkü birlikte izleyeceğimiz filmleri seçmek için izliyorum. Her ne kadar yakın zamanda izleyemeyecek olsak da…

Ailemle otururken kedi alamadığım için kendi evime çıkar çıkmaz alırım ki diyordum. Ancak kendi evime de evlenmeden çıkma gibi bir ihtimalim de çok az. Yeni evliyken de kıskanırım ben o kediyi lan! Kedi severken insan sever gibi sevilmiyor, daha coşkulu daha heyecanlı sevildiğinden insan da öyle sevilmek istiyor be. Feci kıskanırım ben. Hemen almam o yüzden. O arada hamster falan alırım.

Ayrıca kedi alırsam da biri dişi biri erkek 2 tane almayı düşünüyorum. Düşünsene, tüm yaşam alanında senden başka bir tane daha yok, istediğin gibi at koşturmana rağmen yalnızsın. Hatta eve yavruyken gelmişsen yalnız olmamanın ne demek olduğunu bile bilmiyorsun, çok kötü be.

24 saat boyunca dünyanın en yalnız insanı bendim.

Şu an, o kadar duygusal, yalnız, sevgi dolu ve karamsarım ki az önce yazdığım yazı bunları ikiye katladı.

Evde yalnızım. Annemle babam torun görmeye gittiler. Şimdi onların yaptığı tüm rutin işleri ben yapıyorum. Yemeğimi ben yapıyorum, çöpü ben dışarı koyuyorum, perdeleri ben çekiyorum ayrıca yalnız olduğum anlaşılmasın diye her zaman yanan oturma odasının ışığını da yakıyorum… Bu kadar uzun süre yalnız kalmadığımdan baya değişik geliyor. Özellikle arada içeri gidip oturma odasının kapısında durup bizimkilere baktıktan sonra geri dönmek ne büyük bir şeymiş benim için onu anladım.

Bu arada değer monitörü kullanan olmadığından hep yapmak istediğim çift monitör olayını yaptım. Masamda biri 20” diğeri 22” iki monitör var ki zor sığdırdım. Birisinde msn varken diğerinde firefox olması hep istediğim bir şeydi.

Gece dışarıda saklambaç oynayan çocukları duyduğumda üstüme yalnız çöküyor, balkonu özlüyorum. Küçükken bir gün dışarı çıkmama izin vermediler, balkondan saklambaç oynayan arkadaşlarımı izledim de psikolojime yer etti desem gece 10’da gelirdik eve be, hatırlamıyorum öyle bir şey yaşadığımı. Zaten balkonumuz da çocukların oynadığı tarafa bakmıyor, yalnız hissettiğimle kalıyorum…

En azından bir kedim olsa kendimi bu kadar yalnız hissetmezdim.

Film izlemek istiyorum. Ama yalnız değil, yanımda birisi olsun, sevdiğim birisi.
Eski filmleri izleyelim. Duygusal sahnelerde ağlayalım. Evet gözlerim doluyor, yanımda birisi olsa koyverir ağlarım da. Çok duygusal oldum artık.
Tek başıma film izlemeyi sevmiyorum. Yanımda birisi olsun, sadece arkadaşım olsun! Yarılalım da ağlayalım da!

Evet, çıktım dışarı tasasızca kızılay’a inince bir kaç kişiye mesaj attım buluşalım diye, bir tanesi geri döndü mesajıma, o da şehir dışındaymış.

Mal gibi kızılay’da aynı yerleri yürüyüp durdum. Mp3 player’ın düğmesi temassızlık yapmasıyla kulaklığın kopması ve kopan yeri bulamamam da üst üste geldi. Fark ettim ki müzik olmadan yürümek bir şeye benzemiyor benim için. Adımlarımı metronoma göre ayarlarım hep. Müzik olmayınca hep uyuz olduğum o “yavaş yürüyenler” gibi yürüdüm, milletin önünü kestim istemeden.

Makarayı tab ettirecektim, fotoğrafçı kapalıydı. İstemeye istemeye geri döndüm eve yattım batılsıtar galaktika izledim.

Amaçsızlık getirdi beni bu hallere. Kurs bitti, ders çalışmamı gerektirecek bir şey yok. Oturmuş sınav sonucunu bekliyorum. Ne iğrenç bir şeymiş be…