NESNEL İLETİ

Ne istiyorum biliyor musun? Hep bir gün güzel bir başlangıç noktası bulup onun üstüne güzel olmasa da bir hikaye yazmak istiyorum. Her seferinde kendi ruh halimle alakalı şeyler yerine herhangi bir konuda hikaye yazabilmek istiyorum. Belki bir gün adam gibi bir senaryo yazacak seviyeye gelirim diye hayal ediyorum. İşin garibi yazmayı bu kadar çok sevsem de benim için en büyük motivasyon yatak ve laptop. Yatakta otururken kucağımda laptop ile saatlerce yazabilirim gibi geliyor. Ancak masaüstünde böyle değil, soğuk geliyor. Belki yataktayken cidden sıcak olduğum içindir. 

Yazmaya başlayacaktım, nihayet. Sonra yine durdum. Beynimde dolanan tüm düşünceler, kalbimdeki tüm duygular öyle karışmış durumda ki. Ben bunları sıraya koyup öyle yazabileceğimi sandım. Mümkün değil böyle bir şey yapabilmem, sonunda anladım. Yazıcam, ancak şimdi değil. Bugün daha önemli işler var.

Sanki düşüncelerimi bastırmaya o kadar çok alışmışım ki bir şeyler yazmak isteği uyandığı anda beynim o düşünceleri erteliyor, bastırıyor, koşarcasına kaçıyor. İşte bu yüzden bir süre yazdıklarımı yayınlamak yerine yazıp bir klasörde düzensizce biriktiricem.

Aylardır bir mektubu yazamamak koymaya başladı artık be. Bu sefer mükemmeliyetçilikten değil de hislerimi istediğim gibi anlatamamaktan korktuğumdan yazamıyorum. Hayatımın 1/5ine denk süre sonra böyle bir mektup yazmak da biraz etkili tabi.

Bir de bloga da yazmıyorum pek. Analystic’ten her gün izleyici ne kadar daha aşağı düşecek diye bakıyorum artık. O derece umurumda değil çünkü yazmaya gereksinim duymuyorum. Yakınımda her düşüncemi anlatabileceğim birisi olduğundan, mutlu olduğumdan bu böyle. En sonunda sevgili, zaten kendisi yazamadığına üzülürken “sen niye yazmıyorsun, yazsana yaa” diyince dayanamadım. Zaten çok da okuyanım yokken en sadık en sevgili okurdan böyle istek gelince tamam sırf senin için yazarım dedim. Zaten mektubunu geciktirmişiz bari bu istediğini yapayım dimi?