NESNEL İLETİ

Weirdest night ever!

İlk defa fotoğraf yarışmasına katılıcam. Sırf bu yüzden en iyi fotoğraflarımı arşivin içinden çektim çıkardım. Kendi fotoğraflarımı genelde beğenmem, yani kötüyse kötüdür. Hatta başkalarına göre değilse bile kötüdür genelde. Buna rağmen tahminimden fazla olarak 12 tane analog, 6 tane dijital toplam 18 fotoğraf çıktı ve bunların içinden 4 tanesini seçmem lazım. Bunlardan 9 tanesini kenara ayırdım şimdi onlarla cebelleşiyorum. Ne zor şeymiş be. Bir de daha fazla fotoğrafım olması daha feci olurdu. O da olur ilerde eheh…

O değil de analogdan daha az fotoğrafım olmasına rağmen 2 katı fazla fotoğraf çıkmasına şaşırmadım ha, analog candır.

Bir ara etrafımda sürekli kontör isteyen 2-3 kişi vardı. Aynı hattımız olmamasını söylememe rağmen her seferinde soranı bile vardı. Şimdi fark ettim de artık yoklar, nasıl rahatlamış hissettim anlatamam.

Biraz sakin başka şeyler dinliyim diye Lastfm’den dinlediklerime benzer 4-5 grup bulup indirdim. 3 gün boyunca hepsini dinledim ama ya çok elektronik ya çok mıymıy olduklarından iki tanesini beğenebildim, o da zorla. Şimdi etkilerinden kurtulmak için açtım Dark Tranquility dinliyorum. Artık eskisi gibi ya tesadüfen ya da tavsiyeyle yeni grup bulurum ben. Olmuyor böyle be…

Az önce Avea’dan “AVRUPA LIGIb” diye mesaj geldi. Düzgün hali gelir diye bekliyorum, bakalım…

İçgüdüler kadar insanı hem kurtaran hem de azına sıçan başka bir şey görmedim arkadaş.

Bloomberg tv’yi ne zaman açsam arkadan yürüyen birinin topuk sesi geliyor lan. Bilerek mi yapıyorsunuz nedir?

Zaytung okumaktan artık normal haber gördüğümde bile ciddiye almıyorum.

Kontes 3 gündür buradaydı. Sürekli yaptığımız “gelsene” muhabbetinde ilk davranan o oldu. Ayrıca, fırsatım vardı da gitmedim mi? İyi ki gelmiş ama be. Neredeyse 1.5 aydır doğru düzgün çıkamamışken tam boş olduğum zamana denk getirdi. Zaten bundan sonra da zor çıkacağımdan güzel oldu.
Bir de bu güya sürpriz yapacaktı bana. Bu hazırlık yaparken ben biliyordum tabi böyle bir şeylere hazırlandığını. Yazılarında da çok açık verdi zaten. En sonunda “Ankara’ya geliyosun dimi?” diye “yok be nerde” diye cevap verip tüm her şeyi yanlış yorumladığımı düşünmeme neden oldu. 15dk sonra da tutup “evet Ankara’ya geliyorum” dedi. Lan yemiştim ne güzel niye bozuyorsun sürprizi, adama bah.
Ama gayet güzel vakit geçirdik be.
Di mi gı?

İlkokuldayken bizi gösteri gibi bir şeye götürüyorlardı. Okula yakın olduğu için de yürüyerek gidiyorduk. Örtmenler önden giderken yanımızda da okulun hademesi bize göz kulak oluyordu. Tam olarak ne oldu bilmiyorum ama hademeye küçümsercesine köpek dedim. Kısık sesle dedim ama yanımdaki duydu hemen ispiyonladı. Adam sinirlendi, üstüme yürüdü hatta.
Geçen gün hatırladım da bu olayı, çok pis koydu be. Ne gerek vardı ki benim ona öyle dememe. Adamı zaten başımıza dikmişler istemeye istemeye geliyor peşimizden. Çocukluğuma vermenin de bir manası yok çünkü içimde engelleyemediğim bir “insanları küçümseme” güdüsü var, çok rahatsız ediyor beni. Öyle ki ne zaman birini küçümsesem hemen kendime kızıp burnuma gazeteyle vuruyorum.

Mesela öğrenci veya bekar evinde falan yaşasam acıkınca köşedeki simitçiden eve simit isterim. Simit güzeldir, yanıktır, candır…

Telefon santralleri “for english press nine” dediğinde o tuşa basmamak için kendimle savaşıyorum.

Geçen ablamla telefonda konuşuyoruz,
+ya her yerde şey var…
-ney var?
+şey eee..
diye takıldım, aklama gelmedi. O an “dansöz var” demek geldi içimden ama nasıl zor tuttum kendimi. Yani konu ciddi olmasa derdim eheh…

Kargo sırasında beklerken önümdeki teyze “sen şöyle geç oğlum” dedi. Yıllar sonra, annemden başka “oğlum” diye hitap eden biriyle karşılaşınca afalladım ama dediğini de sorgulamadan yaptım. Şoku atlatınca en son bana böyle lisede hitap edildiğini hatırladım. Kesin lise öğretmeniydi o teyze, başka bir mesleği olamaz. Ama niye bana da liseli gibi hitap ettin? Lise çağında mı gösteriyorum ki hı? Niye duygularımla oynadınız örtmenim, ühüh…

İlerde sinirli insan olurum ben. Bildiğin sinirli böyle…

Programcı olacaz dedik donanımcı olma yolunda emin adımlarla ilerliyoruz.

Fallout 3’de eksikliğini en çok ¬hissettiğim şey yemeklerdi. O kadar çeşitli yiyecek şeyler var ama biz sadece azalan sağlığı yükseltmek için yiyoruz. Yani adam gibi dese ya “acıktın olm git yemek ye yoksa şu özelliklerden penaltı alacan” diye.

Yürürken öndeki sigara içen adamdan gelen dumanın kokusunu seviyorum.

Paint’te araçlar ne işe yarıyor diye bakarken tüm ekranı boyayıp sonra adeta odaya kovayla boya dökmüşüm gibi panikle ablam görürse kızar diye hepsini silgiyle silmeye çalışmıştım. Sonra işin içinden nasıl çıktım hatırlamıyorum…

Kahve beni sinirli yapıyormuş meğersem.

Bu sıkışıklıkta ne zamandır beklediğim Lost ve Caprica da başladı. Lostun yarısını izledim de siyah ekranda Lost yazısı yaklaşırken rınrınrın dercesine lostlostlostlostlost demeyi özlemişim be eheh…

10 gün içinde 7 tane sınavın sorularını ezberleyip geçmem lazım. Yanında da yüzlerce sayfa ingilizce doküman okumam lazım, oh mis…
Demek ki neymiş? Sertifikanın olmadığı ilana başvurmayacakmışsın.

Hazır peynir ekmek olsa keşke, hazırlamakla uğraşmasak. Yanında hazır dilimlenmiş domates falan da olsa…

Her gün geçtiğim yolda yıllar önce evden kaçan kedimin yavruları olabilecek kediler görüyorum. Hiç de pas vermiyolar haa…

Kontes (00:24):
*yodaya can geldi
*ahaha

Nesnel | (00:26):
*eneeem
*beslenir ki o

Kontes (00:26):
*ahah
*dimi

Nesnel | (00:26):
*fıratın eline fotomontajla verecen

Kontes (00:27):
*bastonla dolaşıyo ama savaşmaya gelince çekirge gibi
*çakal

Nesnel | (00:28):
*dimi

Kontes (00:28):
*di

Nesnel | (00:29):
*bok

Kontes (00:29):
*püsür
*oha evlendiler
*hiğ
*eneeee kolu gitmiş yiğidimin

Kontes (00:30):
*2 hayal kırıklığı üstüste
*pii bitti lan
*boşanır bunlar 3. de :P

Kontes (00:31):
*ben oynuyorum onda
*ayırıyorum ikisini

Nesnel | (00:31):
*aunietauyhetüayuetayuatei