NESNEL İLETİ

Hani otobüs beklerken öyle etrafa bakarsın ya, işte öyle etrafa bakmadan direk arkana dönüp tek bir noktaya bakacaksın, orada da sana bakan biri olacak. O da “oha nasıl da direk gördü lan?” diye düşünürken sen yavaş yavaş önüne döneceksin…
Evet, otobüs beklerken çok sıkılıyorum yapıyorum bunu, hiç denk gelmedi.

Bu ay baya yazdım be. Yani her ay 30 civarı yazıyorum fakat bu ay yazdığımın daha da farkındaydım, neden bilmiyorum. Hazır 50. yazıya gelmişken de uzun zamandır açmayı düşündüğümüz yeni blogdan bahsedeyim. (Bu ne resmi cümle lan) Bir gün Pijamalı Kontes’le çok sıkılırken hadi mektuplaşalım diye yazışmaya başladık. Sonra bunları yeni blog açıp ona koyalım dedik… öyle yani. Haber vereyim dedim. Bir de isim bulamadık bloga. Aklına güzel bir şey gelen varsa yorumlara yazıversin.

Sonra mesela hiç parantez kullanmıyorum ben. Yukarıdaki parantez de blogdaki 2. parantez heralde eheh. O da bu 50. yazılarda öylesine yazdığımdan. Normalde word’de yazıp geçirdiğimden kelimeler, imla kuralları falan da düzgün oluyor. Yorumlarda o kadar kasmıyorum pek ama işte yazılarda takıntı haline geldi adeta.
Böyle, ktnxbai…

Yolda yürürken arabaların camlarından saça bakıp düzeltmenin içgüdüsel bir davranış olduğunu düşünmeye başlıyorum.
Lan bir önceki arabaya baktın işte düzgündü 5 adım sonrakine gelince niye bakıyorsun?

Bir gün içinde iki kez moralin çökmesi ve kafamı toplamak için iki kez yatağa uzanmak benim için çok fazla. İkisinin de sadece kendime kızmamla alakalı ve ikincisinin iradem dışında olması daha fazla.

Sanki böğrümde duygusal Alien yaşıyormuş da çıkmak için zorluyormuş gibi hissediyorum. Birisine sarıldığım anda içinden fırlayarak yüzüne atlayıp ağlayacakmış gibi…

Immmh yeni park etmiş araba kokusu!

Telefonumdan dinlediğim müzik haricinde ses çıkmasını garipsiyorum.

İnsanları “iyi” tanımayı pek de sevmiyorum. Sanki erişilmemesi gereken bilgilere erişebiliyormuş gibi sözleri gerçek mi değil mi anlıyor, sonraki hamlelerini tahmin edebiliyorsun… Ama böyle olmayacaktı da ne olacaktı?

En azından bir kedim olsa kendimi bu kadar yalnız hissetmezdim.

Kitap okurken bazen tek bir kelime, bazen olayın gidişatı hayal gücümü tetikliyor, dalıp gidiyorum ama bilinçsizce okumaya da devam ediyorum. Okuyorum ama anlamıyorum çünkü o sırada kurmakta olduğum hayalle uğraşıyorum. Ancak paragraf bitince ya da bir şey dikkatimi dağıtınca kendime geliyorum. Sonra bir bakmışım sayfayı yarılamış ve hiçbir şey anlamamışım, mecbur baştan okuyorum. Bunu hiç sevmiyorum aslında, hem okuma hızımı düşürüyor hem de bazen kitaptan bir şey anlayamaz hale geliyorum.

Dışarı çok nadir gezmeye çıkıyorum. Çıkınca da 5 kilometreden aşağı yürümediğimizden evde yürürken bile ayaklarımın altı acıyor.

Böcekle şaka olmaz. Sonra kafası bacağı eziliyor…

The Tick’in tüm sezonlarını bulup da Mad Jack The Pirate’ınkileri bulamamak çok garip.

Aslında evet, değer verdiğim insanları kendimden çok düşündüğüm oluyor.

Bir oyundan mekaniğini anlayana kadar zevk alabiliyorum. Ondan sonrası görev haline geliyor. Özellikle platform oyunlarını bu yüzden sevmiyorum.

Sütü bardak kirletmiyim diye boş maden suyu şişesine koyacak kadar hem de…

Ekşide Browni Intense’i öve öve bitiremiyorlar. Alışverişe çıktığımızda gözüme takıldı aldım birkaç tane. Tamam browni’den de güzel denebilir ama hiç de öyle harika, awesome, muhteşem, über falan değil lan, niye bu kadar büyütüyorsunuz olm?

Bir pazar günüydü, yapacak hiçbir şey bulamadık…

Masam o kadar tozlanıyor ki süpürgeye uzun tüylü başlığı takıp öyle alıyorum tozları. Sonra rafları da aynı şekilde alıyorum. Ayda bir temizleyince bez dayanmıyor zaten o tozlara.

Hani rüyada heyecanlanınca birden kalp deli gibi çarpmaya başlar da hem rüyaya tekrar konsantre olamazsınız hem uykunuz kaçar ya, hiç sevmezdim bunu. Ancak geçen yine aynı şey olduğunda rüyayı boş verdim vücuduma odaklandım. Adrenalin kalbime ulaştığı anda hızlanarak çarpmaya, vücudumu sarsmaya başlıyor. O hızlandıkça adrenalin ve oksijen en ücra köşelere damarları yakıp daraltarak ulaşıyor, kaslar canlanıyor. O an kalkıp koşmaya başlayacaksın gibi hissediyorsun ama gözlerini açtığında karanlığa alışmış göz bebekleri adrenalin yüzünden büyüdüğünden açamıyorsun. Açamadığın için kalkamıyorsun, bir süre sonra etkisi geçiyor uyuyup kalıyorsun. Mutsuz son eheh…

Yanık tencere sapı kokusu.

Into the Wild’ı izledim. Yine konusunun ne olduğunu bilmeden izlediklerimdendi. Doğa aşkı paydasında karakterle empatiyi tamamen kurmuşken gelen son darbeden çok etkilendim. Yatağa yattığımda, sabah kalktığımda bile aklımdaydı, o derece. Yönetmen ve oyunculuk bu kadar iyi olmasa etkilenmezdim sanıyorum.

Hayallere dalıyorum, sonra sırıtırken buluyorum kendimi. Çoğunda da gülecek bir şeyler oluyor ha. Beynim kendi kendini eğlendiriyor, daha nolsun.

Neredeyse tüm cheezburger network’ü takip eder hale geldim.

Küçükken durmadan “bu ne?” diye soran ben artık “niye?” diye soruyorum hep. İnsanlar da biraz açıklayıcı konuşsunlar hep karşıdakinin sormasını bekliyorlar.