NESNEL İLETİ

Hiçbir zaman yataktayken tavana bakmam. Hele tavana bakarak uykumun gelmesini beklemem, düşüncelere dalmam. Yan yatarım genelde, odamı izlerim falan… Bir keresinde acaba nasıl bir his diye bakmıştım, düşüncelere dalmaya çalışmıştım. Onda da çok yabancılamıştım zaten. Tavan neymiş, peh.

Avlanmaya çıkmış, 3-4 kişi yan yana ilerliyoruz. Ağaçların arasında geyik gördüm, daha bizi fark etmemişti. Heyecandan nefesimi tuttum, kalbim hızlandı, sadece onu görüyordum. Çıtırtıyı duyduk, nerden geldiğini düşünmedim, sadece onun duymuş olmasından korkmuştum. Kulaklarını oynattı, kafasını kaldırdı…

O an “yapmalıyım” diye düşünürken tüfeğim çoktan omzuma varmış sayılırdı. Aramızda mermiye engel olabilecek hiç bir şey yoktu, sadece dümdüz bir ağaç koridorunun bir ucunda o, bir ucunda ben. Nişan almama bile gerek yoktu, tetiği çektiğim anda büyük ihtimal vururum diye düşündüm.

Nefesimi yavaşça verip tetiğe basarken aramıza bir karartı girdi. Onu kaybetmemeliydim, ne vardı sanki diğerlerine haber vermeyip tek başıma vurmasam? Aramıza giren engel her neyse mermi onu geçip hedefe ulaşabileceğini biliyordum, zaten yarıya kadar basılı olan tetiği tamamen çekerken kendimi sarsıntıya hazırlamak için heyecandan odağını yitirmiş gözlerim hafiften kendine gelince O’nun aslında ne olduğunu fark ettim.

Tüfek tepti, kanlar saçıldı… Tam o sırada önümden geçiyormuş, o beni ben onu görmemişiz. Kanlar havada yavaş çekim etrafa sıçrarken, daha “nasıl yapabildim” diyemeden ailesini, bundan sonra ne yapacaklarını, karısının onu görmek istediğinde hala gözümün önünde uçuşan beyin parçalarını görünce neler hissedeceğini düşündüm…



Kendime geldiğimde banyoda, gözlerim kocaman olmuş ve nefesimi tutmuş şekilde yere bakarken buldum.
Hayalimin hayallerine hoş geldin!

Sevgili Mor ve ötesi, seni azını burnunu kıracak kadar çok seviyorum lan!

Lubitel'imle çektiğim fotoğraflar tamamen içgüdüsel. Bir ara şema kullanarak alan derinliğini ayarlıyorum ama onu da bıraktım. Sonuçlar temiz çıkmasa makineyi kullanmaktan tırsarım zaten =)

Lost'un 2 sezonunu ardı ardına izledim rüyalarıma girmeye başladı. İyiki ilk 2 sezonu izlemiştim önceden yoksa daha feci olacaktı benim için. 4.yü bitirir bitirmez 5 başladı ilk 2 bölümü de çat diye izledim hemen, oh mis.

Yalnız gayet yüzeysel izliyorum ha. Neden rüyama giriyor onu da bilmiyorum. Hiç öyle teorilerle alakadar değilim ki zaten kendi teorilerim cuk diye tutuyor =P

Senaryosunun değil de kurgusunun hastasıyam be! Ayrıca Desmond'un aksanına da hastayım ki eheheh...

Hemstırım olunca adını "whee" koyacam. Kedim olunca kediş, lan, şşş, kedi, falan diyicem ad koymayacam =) Ha belki tipine göre bir şey bakarım eheh...

Yılbaşı gecesi kendi yazılarımı okudum baştan sona, kaşık kaşık nar yedim, msn'de 1-2 kişiyle konuşup aynı anda da ablamla birlikte tv izledim. Gayet eğlenceliydi bence.

Özellikle kendi yazılarımı okumak süperdi beee! Sadece kendi güleceğim espriler yapıyordum eskiden ilerde okuyunca sadece ben gülerim diye, hakkaten yarıla yarıla okuduğum yazılar vardı be, çok keyif aldım.

Ayrıca evet yılbaşında yaptıklarımı şimdi yazıyorum =P

Beni tatmin edecek türde müzik bulamıyorum artik.

Tuvalet kağıdında neden koala desenli baskı var?

Ankara'da olduğum sırada içimde nedensiz bir heyecan vardı. Ertesi gün arkadaşlarla buluşacağım için falan sanıyordum. Rüyamda da onları görmüştüm çünkü. Onlardan ayrılıp durağa yürürken fark ettimde mutluyum lan ben!

Kafam o kadar rahat ki. Geçen sene bu zamanlardaki gibi ilişkimizi devam ettirmek için kasmak zorunda olduğum sevgilim yok, cins cins arkadaşlarım var ki hepisi süpersonik eğlenceli insanlar, ÖSS yok, KPSS'de bir yere yerleşemeyip bir süre daha Ankara'da kalıcam falan... Çoğu ironik ama mutluyum be =)

Ham meyve tadı çok ilginç. Mesela ağaçta yetişen tüm meyvelerdeki o ham tat benzerdir. Küçükken o kadar çok yedim ki adeta ham meyve gurmesi gibi görüyorum kendimi.

Kış ortasında bahar havasının hastasıyam!

Ceren doğum günüme gelmemişti, neden gelemedin falan diye aramıştım ulaşamamıştım da. Meğersem evden çıkamamış yavrucak, msn'de "buluşalım da hediyeni vereyim hem" dediydi.

Buluştuk, kitap alması gerekiyormuş, aradık mamafih bulamadık, sonra da Arkhe'ye oturduk. Yımırta almış bana. Hani içinde fasulyemsi bir tohum var suluyorsun o üstünden çıkıyor falan. Sohbet ederken "stopmotion yapcam ben" dedim "ohaaa harbi miii" dedi, oh be nihayet ne olduğunu bilen birini buldum diye sevindim baya, nasıl olsun falan diye konuştuk sonra lan gel şimdi yapak öylesine diye yımırtalarla yaptık 2 tane.

Çıkınca da ayıcıklı jelibon falan aldım daha özenle bir şeyler yapmak için de sonradan bizimkilerle hepisini yidik ehehe...

Genelde vücudumu monoton olarak kullandığım işleri yaparken daha iyi düşünüyorum. Mesela yürümek, banyo yapmak falan. Bunları yaparken vücudunu nasıl kullanacağını düşünmezsin, ayrı bir canlıymış gibi dokunarak kas hafızasıyla hareket eder, beyin de kendi işine bakar. Trans hali gibi. Benim de aklıma ne gelirse o zaman geliyor. Eskiden aynı yolu çok yürürdüm, o zamanki yazılar birbirine çok benziyor. Çok seviyorum o yazılarımı... İstiyorum ki hep öyle işler yapayım da öyle düşüncelere yer olsun beynimde...

Öylesine girdiğin mağazada "hoşgeldiniz" diyen reyon görevlisine karşılık verip vermemekte kararsız kalmak, sevmiyorum.

Ayasofya'nın kokusu var ya hani, böyle mentolümsü bir koku, işte o kokuya bayılıyorum!

Eski fotoğraflara bakıp, adını bırak kendisini bile hatırlamadığım sınıf arkadaşlarım ne yapıyor diye merak ediyorum. Acaba hiç karşılaşmış mıyızdır, sokakta yürürken yanımızdan geçmiş miyizdir?

Çorabı el bombası gibi kullanmayan çocuk çocuk değildir!

Müziksiz veya televizyonsuz yemek yemeyi sevmiyorum. Kendimin veya başkasının ağız şapırtısını çekmek zorunda değilim...

Çok kötü. Ne zaman savaş başlasa haber kanalları çatıdan şehrin bombalanması olası yerlerini canlı olarak göstermeye başlıyor. Havada bir nokta var, kamera zoom yapıyor, nefesini tutup "uçak mı o" diye düşünürken şehrin ışıklarına doğru indiğini, ışığı, şok dalgasını, alevleri gördükten sonra kalpteki o tarif edilmez acı...

Birkaç yıl önce Irak savası başladığında ailecek göz yaşları içinde düşen bombaları, ya tutarsa diye ateşlenen uçak savar mermilerini izlerken fark edememiştim; karanlığın içinde yayılan bir tek şok dalgasının kaç hayatı söndürdüğünü gözümde canlandırdığım an, şimdi farkındayım...

Ölmeden önce Amerika ve İsrail'in çöktüğünü, süründüğünü, parçalandığını, görmek istiyorum! Gerçekten istiyorum lan...

"Bayat bisküvi kadar süper bir şey yok lan!"
Harun Yılmaz 2008

"Harbiden lan böyle yımış yımış ağızda dağılıyor falan"
Nesnel İleti 2008

10 parmak F klavye'ye başladım. Onu halledince ver elini 10 parmak mors...

"ımmm nar koktu" dan yola çıkıp "Narkolik" kelimesini türetip, narkotik'le benzerliğine içten içe kopan, yarılan bir insanım.

Trabzon’a gelmeden önce siyah montla siyah pantolon almıştım. Botum zaten siyah, içime de siyah bir şey giyersem simsiyah oluyorum. Eskiden çok istediğim halde bu kadar siyah giysim olmamıştı be eheheh...

Merkezde değilim ben ilçedeyim, bu halde sokağa çıktığımda herkes bana bakıyor lan. Tabi alışık değil tabi millet böyle tipte insana, zaten buraların insanı da garip ya tırsmıyor değilim. Neyse ki mont sert gösteriyor biraz eheh...

Ayağımın eşofmanın astarına dolanması kadar tiksindiren bir şey yoktur.