NESNEL İLETİ

Dayı oluyorum laaan!

Sırf filmlerdeki gibi çatısına testereyle keserek sunroof açmak için külüstür bir araba alabirilim. Sonra sürrealist şekilde boyayıp alemlere akarız falan…

Yamuk ayna kadar pis bir şey yoktur. Neresinin tam olarak doğru görüntüyü verdiğini de anlayamıyorsun ki…

Küçükken saksı devirmek çok korkunçtur. Büyüyünce de korkunçtur aslında. Yere düştüğünde parça tesirli bomba gibi tüm toprağını etrafa yaydığını gördüğün an başından aşağı kaynar sular boşalır. O toprak parkelerin arasına¬, halının gözeneklerine dolmuştur, özellikle onları temizlemek için uğraşma düşüncesi korkunçtur. Hele küçüksen ve çiçeğe de zarar geldiyse ve o boyutta bir temizliği göze alamıyorsan yutkunup bir çırpıda anneye suçu itiraf edip başına geleceklere razı olursun, o derece korkunçtur…

Battlestar Galactica’da beni en çok etkileyen yerler S03E04’deki kurtarma operasyonundaki Galactica’nın atmosfere sıçrama sahnesi ve S04E17’de Kara’nın piyano başında şarkıyı çaldığı sahne. Tüylerim diken diken olduydu yeminlen…

Tetanos aşısı oldum. Artık istediğim kadar elime ayağıma bir şeyler batırabilirim, oh mis.
O değil de uykumu getirdi lan.

Selden sonra ortaya çıkan yağmacılara çok sinirlendim lan. Sopayla dövesim, akıntıdan mal yakalamaya çalışanların kıçlarına tekme atıp suya düşüresim geldi, o derece. Polis olsam sorgusuz sualsiz copla dalardım. Şerrrefsizler.

Köpeğim olursa adını jpeg koyarım.

Yazıyı yazıyorum, 1 dk sonra köşeden yeni yazı yazdı biri diye uyarı çıkıyor, “lan lan kim ne yazmış bağalım” derken bir bakıyorum benim yazım. Hep oluyor lan, öğrenemedim bi…

Oynatıcılardaki ekolayzır olayı çok saçma. Adamlar şarkıyı en güzel olacak şekilde düzenlemişler işte, ne diye iki saat daha güzel olsun diye ayarlamaya uğraşayım ki? Güzel olduğu da yok ha…

Sünnetimde alınan, çok sevdiğim atarim 2. sınıftayken birden simsiyah ekran verdiğinde ne hissettiysem şuan ekran kartımın bozulmasına da onu hissediyorum. Aslında anakart ekran kartını görmüyor, aynı şey.

Şimdiye biriken paramla misler gibi 22 inç monitör alıp “bi 80 daha biriktireyim de ekran kartı alayım, oh mis” derken anakart yaklaşık 150’lik maliyet çıkardı. Üstelik anakart alırsam ekran kartını yenileyemiycem. Böyle de çelişkili bir durumdayım.

Atarim bozulduğunda da tamirciye götürünce “beyni yanmış bunun” demişti, aynı şey lan.
Tabi sonradan yeni atari almıştım, yine aynı şey lan!

Lubitel 2’ye 35mm film takıp çektim fakat taramasını negatif tarayıcıda yaptırmak gerektiğinden ve kare başına hayvan gibi para istediklerinden yatıyor öylece yavrucaklar. Aklıma geldikçe içim gidiyor lan. Sen tut adaptörsüz 35mm tak sonra taratama…

Hani şişeyi alt dudağa yanlamasına koyup üfleyince ses çıkıyor ya. İşte maden suyu şişesini tam geğirecekken öyle tutup dudakları büzerek geğirmek çok zevkli oluyor. Hem basınçlı hava boşa gitmesin, yazık…

Pasif soğutucu gördüğümde üstüne fan takma dürtümü engelleyemiyorum.

Lan tüm kadrajlarım yamuk be! Ne lan bu! Küçücük vizör yüzünden kesin haa. Önceden böyle değildi. Paranın üstüne biraz daha koyup nikon alsaydım hiç dilse daha büyük vizörüm olurdu. Hatta ona vereceğim paraya biraz daha koyar fullframe neyim alırdım.
Oha.

Diziler bitti nihayet. Yapacak bir şey bulamadığımda izlerdim, şimdi böyle bir boşluktaymışımcasına garipleşmecelere girdim. Battlestar sonlara doğru baya garipleşse de güzeldi. Yıllar sonra adam gibi box setini de alırım bunun, oh mis.
Himym zaten güzel ki. Başlasa da izlesek…

Makineye yanlış başlık takıp sakala dalmak bambaşkaymış.

Bu pazar yıllardan beri ilk defa Ankara’yı gri görmedim. Ne havada tek bir bulut ne şehrin üstünde egzoz tabakası vardı.
Bugün fark ettim ki yeni kaldırımlara yine gıpgri granitleri döşüyorlar, yine…

Bir insanla tanışınca gün boyu, hatta ertesi günü bile onu düşünürüm. Aynı ortamda bulunduğumuz süre içinde söylediklerini, tonlamalarını, beden dilini, kimlere, neylere nasıl baktığını, söylediklerime tepkisini iyice düşünüp sentezlerim. Böylece ilerde neler yapabileceğini tahmin edebilmek için bir olasılık havuzum olur… Çokta bilinçli yaptığım bir şey değil ama rahatsız da değilim, zevkli lan. Ama 5-6 insanla tanışınca zorluyor haa…

Dershanedeki matematik hocalarımdan birisi konu açılınca “eskiden mizah dergilerindeki espriler daha kaliteliydi, okuduktan 2 gün sonra otururken birden anlayıp kopuyorduk” demişti. Nası olur ki lan ne anladım hemen anlamayınca diye düşünmüştüm. Bir gün durduk yerde şimdi hatırlayamadığım eski yazarlardan birinin çizimini anlayıp yol ortasında koptuğum an hocamın dedikleri aklıma geldi. Anında yararcasına güldüren veya okurken “ooo komik ki bu kesin” diye sürekli sırıtarak okunup aslında güldürmese bile surattaki önyargılı sırıtış yüzünden komik olmadığı itiraf edilemeyenlerden kat kat fazla zevk veriyor lan.
Tabi mizah kolay iş değil. Sen otur espri çıkarcam diye kas, ya da kasma o sana gelsin bu sefer anlatacak şekilde çizmeye kas falan… Onları geçtim eskilerin yaşamıyla şimdikilerin yaşamı arasında neler var ki böyle değişmiş işte.

Ne diyorum ki lan?

Teknolojik şeylerde “bunu alacağma ecük daha verir şunu alırım” demenin sınırı yok lan. Paran yetmese bile demeye devam ediyorsun…

Yaklaşık bir ay önce Zombi ile her zamanki gibi “çok” sıkılırken “lan hadi Ankara’daki blog yazarlarını birden toplayıp buluşalım” dedim. Önemli olan birden olmasıydı, “3 gün sonra şu saatte şurada” yazacaktık sadece. Tabi yapmadık, meğersem arkamdan planlamış yapalım dedi, eyi madem dedim.

17 Ağustos pazartesi 13:00’da Dost’un önünde, oköptmbye.

Merak ediyorum da, bozuk jelibon nasıldır acaba?

Yeni aldığım koltuk kafa yaptı. Nasıl bir yeni eşya kokusu yayıyorsa ne düşündüğümü anlamıyorum lan…

Balkondaki saksılardan birine marul tohumu düşüp büyümüş. Çok ilginç lan, “ben geldin yiyin beni” dercesine…