NESNEL İLETİ

Bugün doğum günüm ve ben kaç yaşında olduğumu hep unutuyorum. Yılları kolay takip edebilen biri değilim ama sürekli tekrar eden bir tek bu var. Önceki doğum günlerimi düşünerek geriye gidebiliyorum biraz, o yönden yardımcı oluyor.

Oha doğum günüm gelmiş ya lan!

Pastasız doğum günü, hep istediğim şeyleri hediye olarak alınmak, sevgilinin Ankara’ya gelmesi, gezi evi, kültür şokuna sokan playlist, lunaparkta dehşet, dört kedili ev, yorgunluk, dikmen vadisi, yeni sarmaşık, daha çok yorgunluk, sinirlen, affet, sinirlen, affet, sinirlen, üzül, sinirlen, üzül, sinirlen, sinirlen, sevgiliyi yolcu ederken sinir ve üzüntüden dişleri sıkma kıvamına gel...
Sonu böyle bitmeseydi belki de en güzel doğum günüm diyebilirdim.

Yarın doğum günüm, sevdicek geliyor!

İki haftadır “olm 5-10 liram var sadece” diye geziyorum etrafta. Yarın da Harun’un doğum günü, babamdan para isteyim bari yoksa yolda kalacam diye yanına giderken “lan dur zulaya bakıyım belki sayfaların arasında görmediğim 5 lira falan çıkar” dedim. Yüzüklerin efendisi serisinde saklıyorum paralarımı. Birikenler birine, harçlıklar birine… Kralın dönüşünden 90 lira çıktı beaaa! =D Ulan nasıl mutlu oldum ha! Kitaba karşı sevgim katlandı lan ahahahaha…

Muhtemelen lens parası diye biriktirdiğim para bu. Kullanılmayacak bu para diye beynimden öyle bir silmişim ki varlığını. Yemişim lensini lan! Yarın parayı pastaya yatırırım ki. Üzüldüydüm herif benim doğum günümde pasta neyim aldı ben alamıycam diye eheheh…

Doğum günüm için toplaştık arkadaşlarla. 10 kişi düşünüyordum, 8’e indi, 6’sı geldi. Kutay’ın işi çıkmış, Ceren’den haber gelmedi, neden gelmedi hala da sormadım ha.

Arkhe’ye haber vermiştik gelcez biz ona göre masa neyim hazırlayın diye. Gittik cuk oturduk masamıza. Herkes geldikten sonra pastayı getirmelerini söylemek için gittim muma falan gerek yok direk tabakla getirin dedim. Lan zaten pasta bile istemiyordum, bide mum falan… “Olur mu lan!” diye önümdeki tek dilim pastaya tüm mumları falan diktiler üflettiler. Pasta da güzeldi hea. Harun’a da teşekkür ediyorum pasta işini hallettiği için.

Masada 5 tane makine vardı; üçü benim, biri Merve’nin, biri de Kutay’ın 400D’si. Elemanın kendisi gelemedi makineyi göndermiş eheh. Çok makbule geçti ama hea. Paso onla oynadım zaten. Bizimkiler sohbette ben anca onları çekiyorum falan… Tüm pilleri bitirdim de rahatladım biraz. Millet de rahatladı zira lan yeter alın şunun elinden şu makineleri demeye başlamışlardı.
Demek ki neymiş? Benim elime fotoğraf makinesi veya çakmak falan verilmemesi gerekiyormuş…

Merve çoh datlı bir çerçeve almış bağa. İçinde de benim “gözlerimin arkası” fotoğrafım, Harun’la trendeki çocuğun fotoğrafı ve o 400D ile olan Merve’nin tonladığı fotoğrafım var. Son fotoğraf dik kadraj ama çerçeve yatay kadraj, sonradan fark etmiş akıllı eheh… Onu düzelticem en kısa zamanda. Ama aldığım en tatlı hediyelerden biri lan, valla. Kendi fotoğraflarım bana hediye edildi lan daha nolsun =)
Bu arada “gözlerimin arkası fotoğrafını gören “oha kartpostal mı bu" falan demiş ki buna da ayrıca sevindim. O fotoğraf benim için çok değerli zaten… ehemm, neyse…
Başka hediye alan olmamış ama canları saolsun lan. Bir ara yüzsüzlük edip hediye sipariş etmeyi düşündüm de etmedim. Ha isteseydim Çağrı falan kırmaz alırdı zira bunu yapmış adam o eheh...
Harun da tutturmuş Lubitel2 alacam diye. Lan zaten var aynısından niye alıyon diyom dinlemiyor herif.

Çok eğlendik ama lan. Sürekli suratımda salak bir sırıtış vardı zaten eheh…
Ayrıca doğum günümü erken kutlamış olabilirim ama yazısını doğum günümde yazıyorum yaa yaa…

Nice 20’nin katlarına!

Doğum günüm yaklaşıyor, hatta haftaya. Ancak millet hafta içi gelemez diye Pazar topluyorum milleti. Anaokulunu veya diğer okulda sınıfça kutladığım yapmacık doğum günlerinin saymazsak en kalabalık doğum günüm olacak.

10 kişi çağırdım. Kimisiyle sadece arkadaşlar aracılığıyla görüşsem veya yıllardır hiç görüşmemiş olsam bile sevdiğim insanlar ki günün en özel olan yanı bu olacak benim için.

Ben istemiyordum pasta falan filan. İstiyordum ki sıradan bir gün gibi oturak, geyik yapak. Israr etti kimisi, iyi alın pastayı diye ikna olmak zorunda kaldım zira gelenlerin yarısı diğer yarısını tanımıyor, bir yarı içindekilerden de kimseyi tanımayanlar mevcut . Bu durumda ortam başlarda pasta gibi ortak bir konu olsun da hem karnımız doyar hem kaynaşır belki millet, ben de sohbet açacam milleti tanıştıracam diye strese girmem diye düşünüp kabul ettim. Ancak şimdide bunlara 10 kişi gelecek dediğimde “oha evde yapıp getirelim bari pastayı” dediler ehehe… Lan bu seferde bunun stresi başladı. Pasta yetmeyecek diye 2 pastaya paraları gidecek ki hediye istemedim kimseden ona rağmen alırlar hediye falan da, bide öyle paraları gidecek. Pastaya ben de ortak olayım bari lan, yazık millete. Bu yüzden sevmiyorum işte böyle organizasyon işlerini. Ha bide mekanla konuşmak gerekecek o pasta işini falan, piiii…