NESNEL İLETİ

Yazmaya başlayacaktım, nihayet. Sonra yine durdum. Beynimde dolanan tüm düşünceler, kalbimdeki tüm duygular öyle karışmış durumda ki. Ben bunları sıraya koyup öyle yazabileceğimi sandım. Mümkün değil böyle bir şey yapabilmem, sonunda anladım. Yazıcam, ancak şimdi değil. Bugün daha önemli işler var.

Bazen içimde tam tarif edemediğim bir duygu beliriyor; kırgınlık, yalnızlık gibi, aynı anda yere yatıp dizlerime sarılmak istiyorum ama sonra boş vermişlik gibi bir sürü şey daha hissediyorum. Bunu her seferinde yazmak istiyorum ama anlayamıyorum işte. Nelerin tetiklediğini bilsem belki nedeni hakkında kesin bir kanıya varıcam ama onu da tam yapamıyorum ya da yapmak istemiyorum. Uzun süredir buraya yazmamamın nedeni de bunu kelimelere tam dökememek. Şunu aradan çıkarayım da sonra diğerlerine devam ederim diyorum hep...

İnsanım, insanlar içinde yaşıyorum ama sürekli insanın davranışlarına, duygularına, olayları bu kadar çabuk kabullenebilmesinin garipliğine şaşırıyorum. Halbuki şaşırdığım şeylerin çok olağan gelmesi gerekiyor, daha önce de yaşadığım şeyler ama yine de şaşırtıyorlar be.

Yaklaşık iki haftadır hayatımın en güzel, garip, mutlu, tasasız, mantıksız günlerini yaşadığımdan hiç bir şey yazasım yoktu. Bu günlerin ardında güzel anılar, duygular, pişmanlıklar ama en ağırı özlem kaldı.

Şu anda kendimi o kadar boşta ve çelişkide hissediyorum ki şimdi ne yapacağımı bilememeye gidiyorum…

Aslında, duygularımı bastırmaktan değil de onları anlamadığımdan çok fazla etkilenmiyorum. Hiç hissetmiyor bile olabilirim, eheh…