NESNEL İLETİ

Tumblr hesabı açtım. Bu günün geleceğini biliyordum ama bazı olaylar süreci hızlandırdı, tümünü olmasa da yazma isteğimin çoğunu götürdü, yeni sayfalar açmaya zorladı beni. Yine de Nesnel İleti'nin her zaman kimsenin bilmediği bir sığnak gibi beni burada beklediğini bilmek rahatlatıyor.

Aslında, düşündüğüm zamanlarda mutsuzum. Belki de bu yüzden düşünmeye başladığım zamanlarda dikkatimi dağıtıyorumdur. Bilinçaltımın böyle bir savunma mekanizması var ve bu gidişle düşüncelerden kaçmaktan bildiğin mal olup çıkabilirim. Mutsuzum dediğim de sadece can sıkıntısı veren küçük şeyler. Şimdiye kadar küçülmüş olan şeyler de diyebilirim ama zamanının büyüklüklerini hala taşıyorlar. Ancak asıl gelecektekiler mutsuz edebilir diye canım sıkılıyor.

Şehir dışına çıktığımdan beri dikkatim çok dağınık. Hiçbir şeye tam odaklanamıyorum. İş olarak değil de yapmayı düşündüğüm şeylerde genelde. Mesela yazı yazmak istiyorum ama bir türlü dikkatimi toparlayıp aklımdakileri yazıya dökemiyorum. Sanırım kendi odamın alışık olduğum ortamından uzakta olduğumdan. Hatta kesin ondan bile diyebilirim çünkü dinlediğim müzik bile kulağımı tırmalıyor. Oysa odamda ne müzik çalarsam çalayım o sürekli arka planda kalıyor hiç dikkatimi dağıtmıyordu.
Uzun zamandır yazmak istediklerim var aslında, son zamanlarda yaşadıklarımla daha da farkına vardığım şeyler var onları yazmak, yazarken düşünmek istiyorum ama çok zor. Mesela buraya kadar yazdığım şeyleri gayet kolay yazdım demek ki yazmak değil de düşünmek zor geliyor şu aralar. En iyisi otele girdikten sonra yaptıklarımı monotonlaştırmak, yoksa günübirlik insan olup çıkıcam.

Oha doğum günüm gelmiş ya lan!

İki gündür baya geç kalkıyorum, hatta o kadar çok uyuyorum ki küçücük odamdaki oksijen tükeniyor. Odadan çıkınca oksijenden ciğerlerim ferahlıyor resmen.

Bazen hiç benzemek istemeyeceğim insanlar gibi düşünürken buluyorum kendimi.

Küüüçük kurbaa küüüçük kurbaaa kuyr-ALL GLORY TO THE HYPNOTOAD!

Bazen içimde tam tarif edemediğim bir duygu beliriyor; kırgınlık, yalnızlık gibi, aynı anda yere yatıp dizlerime sarılmak istiyorum ama sonra boş vermişlik gibi bir sürü şey daha hissediyorum. Bunu her seferinde yazmak istiyorum ama anlayamıyorum işte. Nelerin tetiklediğini bilsem belki nedeni hakkında kesin bir kanıya varıcam ama onu da tam yapamıyorum ya da yapmak istemiyorum. Uzun süredir buraya yazmamamın nedeni de bunu kelimelere tam dökememek. Şunu aradan çıkarayım da sonra diğerlerine devam ederim diyorum hep...

Sanki düşüncelerimi bastırmaya o kadar çok alışmışım ki bir şeyler yazmak isteği uyandığı anda beynim o düşünceleri erteliyor, bastırıyor, koşarcasına kaçıyor. İşte bu yüzden bir süre yazdıklarımı yayınlamak yerine yazıp bir klasörde düzensizce biriktiricem.

Şimdi ben gidiyorum ya, ne zamandır çiçek açmasını beklediğim küstüm çiçeğim 6 tane tomurcuk vermiş. Ben 1 aya dönene kadar o çiçeklerden geriye bir şey de kalmaz ki lan. Ama belki benim dönüşüme yenileri açmış olur. Hayır yakından da hiç görmedim ki çiçeklerini ondan merak ediyorum.

Yarın ilk şehir dışı görevime Manisa Soma’ya gidiyorum. Olaylar olaylar.

İlginçtir ki çok severek dinlediğim şarkıları dinlerken yanımda biri varsa geriliyorum. “Ya sevmezse” diye mi yoksa başka bir şey mi onu da çözemedim.

Sezar saç sezonuma resmen girmiş bulunuyorum.

İnsanım, insanlar içinde yaşıyorum ama sürekli insanın davranışlarına, duygularına, olayları bu kadar çabuk kabullenebilmesinin garipliğine şaşırıyorum. Halbuki şaşırdığım şeylerin çok olağan gelmesi gerekiyor, daha önce de yaşadığım şeyler ama yine de şaşırtıyorlar be.

Sırf umursamazlığım yüzünden laptopumun ekranı kırıldı. Çok üzüldüm lan. Gereksiz derecede aşırı üzüldüm hem de. Üzülmek kötü be, üzüyor…